Starostwo Powiatowe w Chrzanowie

Ścieżka geologiczna w Karniowicach (Ścieżka geologiczna)

Trasa rozpoczyna się przy murowanym kościele w Karniowicach, koło którego jest i parking. Świątynia p.w. Matki Bożej Szkaplerznej, stanowiąca parafię także dla  Dulowej, powstała pod koniec XX w.

Szlak przez krótki odcinek prowadzi na południe, ale na pierwszym skrzyżowaniu skręca w prawo na zachód. Kolejnym wartym uwagi miejscem jest kurhan czyli Parafialny Ośrodek Pamięci Zmarłych. W kurhanie został także pochowany inicjator jego budowy, a zarazem Honorowy Obywatel Miasta Trzebini Ks. Kanonik Stanisław Fijałek.

Po dwukilometrowej wędrówce odkrytym terenem, docieramy do skrzyżowania, na którym odbijamy w lewo, aby zobaczyć Zespół Pałacowo-Parkowy w Młoszowej. Po powrocie do głównej drogi szlak wiedzie na północ. Po przejściu niecałego kilometra trasa odbija drogą gruntową na Górę Bartoska (392 m n.p.m.), której częściowo odsłonięte południowe stoki pozwalają na oglądanie panoramy okolicy. Po ponownym zejściu do drogi idziemy ul. Florkiewicza w kierunku północnym. Wkrótce droga się rozwidla, a szlak żółty prowadzi w prawo, w kierunku Wzgórza. Po krótkim czasie droga z  asfaltowej zmienia się  w  gruntową i  wiedzie odsłoniętymi stokami (jedynie niewielki fragment przechodzi przez las) w stronę rezerwatu Ostra Góra. Skręcając na północny-wschód, a następnie na wschód, okrąża rezerwat, który można zwiedzić korzystając z  czerwonej ścieżki dydaktycznej. Po zejściu do drogi asfaltowej biegnącej do Psar, przecina ją  i  prowadzi stokami Bialnego Dołu na północ. Wkrótce dochodzi do  prostopadłej drogi gruntowej i  skręca w  prawo okrążając Bialny Dół  od północy i  schodząc do  miejscowości Psary. Wkraczając między zabudowania droga gruntowa zmienia się w asfaltową i prowadzi do kapliczki, przy której skręca w prawo w kierunku południowym. Po chwili skręca w prawo, by wyjść z zabudowań i ponownie drogą gruntową, przejść przez pola. Ścieżka omija jedno ze źródeł Dulówki i skręcając na południe dochodzi do drogi asfaltowej. Po kilku metrach razem z główną drogą skręca na południe i prowadzi z Psar, wzdłuż zabudowań, do Karniowic.

W  miejscowości szlak ponownie rozgałęzia się i prowadzi do martwicy karniowickiej, jednej z największych atrakcji geologicznych tego regionu. Po zejściu z odsłoniętego wzgórza, szlak wiedzie wzdłuż zabudowań, obok poczty i kapliczek do kościoła, przy którym zaczynaliśmy trasę.

Ślad trasy do pobrania

plik typu kml - do pobrania

Ciekawe miejsca na trasie

Wąwóz Karniowicki

Wąwóz Karniowicki

Góra Bartoska

Góra Bartoska

Góra Bartoska (405 m n.p.m.) w całości zbudowana jest z tzw. zlepieńca myślachowickiego (mieszanina sporych otoczaków i błota, ukształtowana około 260 mln lat temu w okresie permu), którego odkrywki można znaleźć od strony południowej (w Młoszowej) w miejscach dawnych prac górniczych. Największą atrakcją tego miejsca jest różnorodność przyrodnicza. Oprócz grabów i czarnych olch oraz sosen, w głębokich parowach od wschodniej strony rosną okazałe buki. Z przełęczy pomiędzy Górą Bartoską a sąsiednią Górą Kowalikową leniwie płynie niewielki strumyk, wpadający do Młoszówki. W parowach na stokach wzgórza spływają niewielkie cieki, powstają młaki, dzięki czemu w pobliżu można znaleźć rośliny lubiące wilgotne stanowiska, w tym także skrzyp bagienny, a niewielkie płytkie zagłębienia służą jako miejsca rozrodu płazów.

Szczyt Bartoski zajmuje niewielki zagajnik z dominacją grabu, więc widok ograniczają drzewa, jednak w kierunku południowym otwiera się ciekawa panorama rozbudowanego w dolinie Młoszówki sołectwa Młoszowa oraz dalszych miejscowości, aż po zamek Tęczyn w Rudnie.

Wzgórze Bialny Dół

Wzgórze „Bialny Dół” to jedno z piękniejszych miejsc w Trzebini, położone w Psarach, na północ od ulicy Ostra Góra. Niegdyś znajdował się tu kamieniołom, z którego eksploatowano wapień falisty. Oblicza się, że wapień ten osadzał się około 220 milionów lat temu na dnie niezbyt głębokiego morza, często doświadczanego podmorskimi trzęsieniami ziemi. Ta formacja, charakterystyczna dla dolnej części triasu środkowego, zwana też wapieniem gogolińskim górnym, ciągnie się w kierunku północno-wschodnim poza granice gminy.

Z krawędzi kamieniołomu roztacza się rozległy widok na wschodnią część gminy, jednak o atrakcyjności Bialnego Dołu decyduje przede wszystkim wyjątkowe nagromadzenie szeregu rzadkich gatunków roślin będących pod ochroną: dziewięćsił bezłodygowy, goryczka, orzęsiona, rojownik pospolity oraz wilżyna ciernista, a także czosnek winnicowy, lebiodka pospolita oraz macierzanka zwyczajna. Występują tu także liczne gatunki krzewów: głóg jednoszyjkowy, róża dzika, śliwa tarnina i szakłak pospolity tworzą zarośla zwane czyżniami.